سَوادِ لوحِ بینِش را عزیز از بهرِ آن دارم / که جان را نسخه‌ای باشد ز لوحِ خالِ هندویت

من و بادِ صبا، مسکین دو سرگردانِ بی‌حاصل / من از افسونِ چشمت مست و، او از بویِ گیسویت

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : سواد لوح بینش : مردمک چشم - نسخه : نوشته ای که از روی نوشته ای دیگر نویسند - مراد خواجه آن است که خال تو اصل نوشته بود و سیاهی چشم ، عکس و نوشته ای از آن است - معنی بیت : مردمک دیده را از آن جهت عزیز و گرامی می دارم که برای جان من ، عکسی از خال سیاه توست

در بیت دوم : خواجه خود را در سرگردانی و بی حاصلی به باد صبا مانند کرده است