دل است ای خردمند، زندانِ راز / چو گفتی، نیاید به زنجیر باز

نگویم چو جنگ آوری پای دار / چو خشم آیدت، عقل بر جای دار

تحمّل کند هر که را عقل هست / نه عقلی که خشمش کند زیردست

چو لشکر برون تاخت خشم از کمین / نه انصاف مانَد نه تقوا نه دین

ندیدم چنین دیو زیر فلک / که از وی گریزند چندید ملک

( بوستان سعدی )