مرا به رندی و عشق، آن فضول عیب کند / که اعتراض بر اسرارِ علمِ غیب کند

کمالِ سرِّ محبّت ببین، نه نقصِ گناه / که هر که بی‌هنر افتد، نظر به عیب کند

( غزلیّات حافظ )