تو را صبا وُ، مرا آبِ دیده شد غمّاز / وگرنه عاشق و معشوق، رازدارانند

نصیبِ ماست بهشت، ای خداشناس برو / که مستحقِّ کرامت، گناه‌کارانند

بیا به میکده وُ چهره ارغوانی کن / مرو به صومعه کآنجا سیاه‌کارانند

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : غمّاز : سخن‌چین و پرده‌در

در بیت دوم : خواجه با زبانی طنز به زاهد ریاکاری که مدّعی زهد و تقوا و معرفت است، می‌گوید: ای خداشناس لاف‌زن، برو که بهشت قسمت ماست، زیرا ما خود را گناه‌کار می‌دانیم و از خدا طلب بخشش می‌کنیم و خدا نیز ما را می‌بخشد و بهشت نصیب ما می‌شود و تو که خود را بی‌گناه می‌دانی، برو که نیازی به بخشش الهی نداری و به بهشت نخواهی رفت