در زمان پادشاهی گشتاسپ، گُرَزم پیش گشتاسپ از اسفندیار ( پسر شاه گشتاسپ ) بدگویی میکنه و شاه، اسفندیار رو به زندان میندازه. زمانی که گشتاسپ از بلخ ( پایتخت ) به سیستان سفر کرده بود، ارجاسپ ( پادشاه توران ) پسرش کُهرَم رو می فرسته تا به بلخ حمله کنه و لهراسپ ( پدر گشتاسپ ) کشته میشه و آتشکده ها نابود میشن. گشتاسپ که باخبر میشه برمی گرده و تو جنگ شکست می خوره و به کوهی عقب نشینی میکنه و لشکرش توسط دشمن محاصره میشه. جاماسپ ( وزیر گشتاسپ ) میره و اسفندیار رو به سختی راضی میکنه که از زندان به کمک پدرش بیاد. وقتی اسفندیار در حال برگشت هستش بین جسد کشته های سپاه ایران، جسد گُرَزم رو می بینه و :

بسی مرد ز ایرانیان کشته دید / شده خاک و ریگ از جهان ناپدید

همی زار بگریست بر کشتگان / پر از دردِ دل شد از آن خستگان

به جایی کجا کرده بودند رزم / به چشم آمدش زرد روی گُرَزم

به نزدیکِ او اسپش افکنده بود / برو خاک چندی پراکنده بود

چنین گفت با کشته اسفندیار / که ای مردِ نادانِ بدروزگار

نگه کن که دانایِ ایران چه گفت / بدانگه که بگشاد راز از نهفت

که دشمن که دانا بُوَد بِه ز دوست / ابا دشمن و دوست دانش نکوست

براندیشد آن کس که دانا بُوَد / به کاری که بر وی توانا بُوَد

ز چیزی که افتد بر آن ناتوان / به جستنش رنجه ندارد روان

از ایران همی جایِ من خواستی / برافکندی اندر جهان کاستی

ببردی ازین پادشاهی فروغ / همی چاره جستی به گفتِ دروغ

بدین رزم خونی که شد ریخته / تو باشی بدان گیتی آویخته

وز آن دشت گریان سر اندر کشید / به انبوهِ گردانِ ترکان رسید

( شاهنامه فردوسی بزرگ )

در بیت دوم : خستگان : زخمیان، مجروحان

در بیت دهم : جای من خواستی : مقام و مرتبۀ مرا خواستی