تا ز میخانه و می، نام و نشان خواهد بود / سرِ ما خاکِ رهِ پیرِ مُغان خواهد بود

حلقۀ پیرِ مُغان از ازلم در گوش است / بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود

بر سرِ تربتِ ما چون گذری، همّت خواه / که زیارت‌گهِ رندانِ جهان خواهد بود

برو ای زاهدِ خودبین، که ز چشمِ من و تو / رازِ این پرده نهان است و نهان خواهد بود

چشمم آن دَم که ز شوقِ تو نهد سر به لَحَد / تا دَمِ صبحِ قیامت، نگران خواهد بود

( غزلیّات حافظ )

در بیت دوم : حلقه در گوش بودن : کنایه از مطیع و فرمانبر بودن

در بیت پنجم : لحد : گور – نگران : ایهام دارد 1) نگریستن 2) پریشانی و اضطراب