نفَس برآمد و، کام از تو برنمی‌آید / فغان که بختِ من از خواب درنمی‌آید

قدِ بلندِ تو را تا به بر نمی‌گیرم / درختِ کام و مرادم به بر نمی‌آید

مگر به رویِ دل‌آرایِ یارِ ما، ورنی / به هیچ وجهِ دگر کار برنمی‌آید

ز شَستِ صدق، گشادم هزار تیرِ دعا / ولی چه سود، یکی کارگر نمی‌آید

( غزلیّات حافظ )

در بیت دوم : بر در مصراع اول به معنی آغوش و در مصراع دوم به معنی میوه و ثمر است

در بیت چهارم : شست : زه‌گیر، انگشترمانندی که در انگشت ابهام کرده، در وقت کمان‌داری زه کمان را بدآن گیرند و آن را به اعتبار انگشت ابهام، شست گویند