روی بنمای و وجودِ خودم از یاد ببَر / خرمنِ سوختگان را همه گو باد ببَر

ما چو دادیم دل و دیده به طوفانِ بلا / گو بیا سیلِ غم و، خانه ز بنیاد ببر

سعی نابرده در این راه به جایی نرسی / مزد اگر می‌طلبی، طاعتِ استاد ببر

روز مرگم نفَسی وعدۀ دیدار بده / وآنگهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر

دوش می‌گفت به مژگانِ درازت بکُشم / یارب از خاطرش اندیشۀ بیداد ببر

حافظ اندیشه کن از نازکی خاطرِ یار / برو از درگهش، این ناله و فریاد ببر

( غزلیّات حافظ )

در بیت چهارم : لحد : گور

در بیت ششم : نازکی خاطر : ظرافت و حسّاس بودن دل