هاتفی از گوشۀ میخانه دوش / گفت ببخشند گنه، مَی بنوش

لطفِ الهی بکند کارِ خویش / مژدۀ رحمت برساند سروش

این خردِ خام به میخانه بر / تا میِ لعل آوردش خون به جوش

گرچه وصالش نه به کوشش دهند / هر قدَر ای دل که توانی بکوش

لطفِ خدا بیشتر از جرمِ ماست / نکتۀ سربسته چه دانی ؟ خموش

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : هاتف : فرشته‌ای که از عالم غیب آواز دهد و خود او دیده نشود