دیدن اسکندر اسرافیل را بر سر کوه، هنگام جستن آب حیوان

سِرافیل را دید صوری به دست / برافراخته سر ز جایِ نشست

پر از باد لب، دیدگان پر ز نم / که فرمانِ یزدان کی آید که دَم

چو بر کوه رویِ سکندر بدید / چو رعدِ خروشان فغان برکشید

که ای بندۀ آز چندین مکوش / که روزی به گوش آیدت یک خروش

که چندین مرنج از پیِ تاج و تخت / به رفتن بیارای و بربند رخت

( شاهنامه فردوسی بزرگ )

در بیت اول : سرافیل : یکی از چهار فرشتۀ مقرّب، مأمور دمیدن صور – صور : شیپور

در بیت دوم : پر از باد لب : دهانش پر از باد برای دمیدن در صور – دیدگان پر ز نم : با چشمان گریان