سخن فردوسی پس از مرگ اسکندر و پایان داستان او

اگر ماند ایدر ز تو نامِ زشت / بدانجا نیابی تو خرّم‌بهشت

چنین است رسمِ سرایِ کهن / سکندر شد و ماند ایدر سخن

چو او سی و شش پادشا را بکُشت / نگر تا چه دارد ز گیتی به مشت ؟

برآورد پرمایه ده شارستان / شد آن شارستانها کنون خارستان

بجُست آنچه هرگز نجستست کس / سخن ماند ازو اندر آفاق و بس

سخن به که ویران نگردد سخن / چو از برف و باران سرای کهن

اگر چند هم بگذرد روزگار / نوشته بماند ز ما یادگار

( شاهنامه فردوسی بزرگ )