جایی که تخت و مَسندِ جم می‌رود به باد / گر غم خوریم، خوش نبُوَد، بِه که مَی خوریم

واعظ مکن نصیحتِ شوریدگان، که ما / با خاکِ کویِ دوست به فردوس ننگریم

از جرعۀ تو خاکِ زمین دُرّ و لعل یافت / بیچاره ما که پیشِ تو از خاک، کمتریم

( غزلیّات حافظ )