ما نگوییم بد و، میل به ناحق نکنیم / جامۀ کس سیه و دلقِ خود ازرق نکنیم

عیبِ درویش و توانگر به کم و بیش بد است / کارِ بد، مصلحت آن است که مطلق نکنیم

شاه اگر جرعۀ رندان نه به حرمت نوشد / التفاتش به میِ صافِ مُروَّق نکنیم

گر بدی گفت حسودیّ و، رفیقی رنجید / گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم

حافظ، ار خصم خطا گفت، نگیریم برو / ور به حق گفت، جدل با سخنِ حق نکنیم

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : جامۀ کسی را سیاه کردن : کنایه از تهمت و افترا به کسی زدن – ازرق : کبود - دلق خود را ازرق کردن : خود را صوفی جلوه دادن

در بیت سوم : ضمیر متّصل ش در التفاتش به می صاف مروق برمی‌گردد – مروق : صاف و زلال

در بیت پنجم : خصم : دشمن - گرفتن : کنایه از خرده گرفتن و اعتراض کردن