صبح است ساقیا، قَدَحی پرشراب کن / دَورِ فلک درنگ ندارد، شتاب کن

زآن پیشتر که عالَمِ فانی شود خراب / ما را ز جامِ بادۀ گلگون، خراب کن

روزی که چرخ از گِلِ ما کوزه‌ها کند / زنهار، کاسۀ سرِ ما پرشراب کن

ما مردِ زهد و توبه وُ طامات نیستیم / با ما به جامِ بادۀ صافی خطاب کن

کارِ صواب، باده‌پرستی است حافظا / برخیز و عزمِ جَزم به کارِ صواب کن

( غزلیّات حافظ )

در بیت چهارم : طامات : ادّعاهای بزرگ و دعوی کرامت‌ها و خوارق عادات، حافظ شطح و طامات را مترادف با خرافات و گزافه‌گویی به کار می‌برد