بر آستانۀ میخانه گر سری بینی / مزن به پای، که معلوم نیست نیّتِ او

بیا که دوش به مستی، سروشِ عالَمِ غیب / نوید داد که عام است فیضِ رحمتِ او

مکن به چشمِ حقارت نگاه در منِ مست / که نیست معصیت و زهد، بی‌مشیّتِ او

( غزلیّات حافظ )

در بیت سوم : مشیّت : خواست و ارادۀ حق – این بیت نشان‌دهندۀ تفکّر جبری حافظ است