وصالِ او ز عمرِ جاودان بِه / خداوندا، مرا آن دِه که آن بِه

به شمشیرم زد و، با کس نگفتم / که رازِ دوست، از دشمن نهان بِه

به خُلدم دعوت ای زاهد مفرما / که این سیبِ زنخ زآن بوستان بِه

جوانا، سر متاب از پندِ پیران / که رایِ پیر از بختِ جوان بِه

اگرچه زنده‌رود آبِ حیات است / ولی شیرازِ ما از اصفهان بِه

( غزلیّات حافظ )

در بیت سوم : زنخ : چانه، در ادب فارسی زنخدان معشوق از جهت گردی، زیبایی و فرورفتگی زیر آن به سیب تشبیه شده است