پاک و صافی شو وُ از چاهِ طبیعت به درآی / که صفایی ندهد آبِ تُراب‌آلوده

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : چاه طبیعت : عالم مادّه و طبیعت به چاه مانند شده است – آب تراب‌آلوده : آب گل‌آلود، استعاره از وجود مادّی انسان – غزل کامل و توضیحات آن، که که گفت و گویی بین حافظ و مغ‌بچۀ باده‌فروش است، در کتاب "شاخ نبات حافظ" نوشتۀ دکتر برزگر خالقی