هر چند که هجران ثمرِ وصل برآرد / دهقانِ جهان کاش که این تخم نکِشتی

آمرزشِ نقد است، کسی را که در اینجا / یاری است چو حوریّ و، سرایی چو بهشتی

در مصطبۀ عشق، تنعّم نتَوان کرد / چون بالشِ زر نیست، بسازیم به خشتی

تا کَی غمِ دنیایِ دَنی ای دلِ دانا؟ / حیف است ز خوبی که شود عاشقِ زشتی

( غزلیّات حافظ )

در بیت سوم : مصطبه : سکّوی میخانه که می‌خوران بر آن نشینند و بر آن شراب خورند