ادب و شرم، تو را خسروِ مَه‌رویان کرد / آفرین بر تو که شایستۀ صد چندینی

عَجَب از لطفِ تو ای گُل که نشستی با خار / ظاهراً مصلحتِ وقت در آن می‌بینی

بادِ صبحی به هوایت ز گلستان برخاست / که تو خوش‌تر ز گُل و، تازه‌تر از نسرینی

سخنی بی‌غرض از بندۀ مُخلص بشنو / ای که منظورِ بزرگانِ حقیقت‌بینی،

نازنینی چو تو پاکیزه‌دل و پاک‌نهاد / بهتر آن است که با مردمِ بد ننشینی

( غزلیّات حافظ )