ساقیا، سایۀ ابر است و بهار و لبِ جوی / من نگویم چه کن، ار اهلِ دلی، خود تو بگوی

بویِ یک‌رنگی از این نقش نمی‌آید، خیز / دلقِ آلودۀ صوفی به میِ ناب بشُوی

دو نصیحت کنمت، بشنو وُ صد گنج ببَر / از درِ عیش درآ وُ، به رهِ عیب مپوی

گفتی از حافظِ ما بویِ ریا می‌آید / آفرین بر نفَست باد که خوش بردی بوی

( غزلیّات حافظ )

در بیت سوم : به ره عیب مپوی : عیب‌جویی مکن