قسمتی از خطابۀ شاهی کِسری نوشین‌روان (کسری پسر قباد پسر پیروز پسر یزدگرد پسر بهرام گور)

1 هر آنکس که اندیشۀ بد کند / به فرجام بد با تنِ خود کند ...

2 از امروز کاری به فردا ممان / که داند که فردا چه گردد زمان؟

3 گلستان که امروز باشد به بار / تو فردا چِنی گل نیاید به کار ...

4 پسِ زندگی یاد کن روزِ مرگ / چنانیم با مرگ چون باد و برگ ...

5 اگر جفت گردد زبان بر دروغ / نگیرد ز بختِ سپهری فروغ

6 سخن گفتنِ کژ ز بیچارگی‌ست / به بیچارگان بر بباید گریست ...

7 جهاندار بر داوران داور است / ز اندیشۀ هر کسی برتر است

8 مکان و زمان آفرید و سپهر / بیاراست جان و دلِ ما به مهر ...

9 ز خاشاک تا هفت چرخِ بلند / همان آتش و آب و خاکِ نژند

10 به هستیِّ یزدان گواهی دهند / روانِ تو را آشنایی دهند

( شاهنامه فردوسی بزرگ )

در بیت دوم : ممان : نگذار، موکول نکن

در بیت ششم : کژ : دروغ