آیاتی از سوره بقره (ترجمۀ مهدی الهی قمشه‌ای)

مشرق و مغرب هر دو ملک خداست، پس به هر طرف روی کنید به سوی خدا روی آورده‌اید، که خدا (به همه جا) محیط و (به هر چیز) داناست. (۱۱۵)

و بترسید از روزی که هر کس جز جزای عمل خود در آن روز نبیند و کسی را به جای دیگری مجازات نکنند و از هیچکس فِدایی پذیرفته نشود و شفاعت کسی سودمند نبُوَد و کسی را یاوری نباشد. (123)

پس مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم و سپس شکر نعمت من به جای آرید و کفران نعمت مکنید. (۱۵۲)

و البته شما را به سختی‌ها چون ترس و گرسنگی و نقصان اموال و نفوس و آفات زراعت بیازماییم و بشارت و مژدۀ آسایش از آن سختی‌ها صابران راست. (۱۵۵)

آنان که چون به حادثۀ سخت و ناگواری دچار شوند (صبوری پیش گرفته و) گویند: ما به فرمان خدا آمده‌ایم و باز به سوی او رجوع خواهیم کرد. (۱۵۶)

ای مردم، از آنچه در زمین است حلال و پاکیزه را تناول کنید و پیروی نکنید وسوسه‌های شیطان را، محققا شیطان از برای شما دشمنی آشکار است. (۱۶۸)

ای اهل ایمان، روزی حلال و پاکیزه که ما نصیب شما کرده‌ایم بخورید و شکر خدا به جای آرید و تنها سپاس او گویید اگر شما خالص خدا را می‌پرستید. (۱۷۲)

نیکوکاری بدان نیست که روی به جانب مشرق یا مغرب کنید (چه این چیز بی‌اثری است) لیکن نیکوکار کسی است که به خدای عالم و روز قیامت و فرشتگان آسمان و کتاب آسمانی و پیغمبران ایمان آرد و دارایی خود را در راه دوستی خدا به خویشان و یتیمان و فقیران و در راه ماندگان و گدایان بدهد و هم در آزاد کردن بندگان صرف کند، و نماز به پا دارد و زکات مال (به مستحق) برساند، و با هر که عهد وفا بسته به موقع خود وفا کند و در کارزار و سختی‌ها صبور و شکیبا باشد و به وقت رنج و تعب صبر پیشه کند (کسانی که بدین اوصاف آراسته‌اند) آنها به حقیقت راستگویان عالم و آنها پرهیزکارانند. (۱۷۷)

... چه بسیار شود که چیزی را شما ناگوار شمارید ولی به حقیقت خیر و صلاح شما در آن بوده، و چه بسیار شود که چیزی را دوست دارید و در واقع شرّ و فساد شما در آن است، و خداوند (به مصالح امور) داناست و شما نادانید. (۲۱۶)

و زنهار نام خدا را هدف سوگندهای خود مکنید تا (با این سوگندهای راست و دروغ) از حقوقی که مردم را بر شماست برائت جوئید و خود را پرهیزکار قلم دهید و مصلح میان مردم شوید و بترسید که خدا (راست و دروغ مردم را) می‌شنود و (نیک و بد خلق) می‌داند. (۲۲۴)

کیست که خدا را وام (یعنی قرض الحسنه) دهد تا خدا بر او چندین برابر بیفزاید؟ و خداست که می‌گیرد و می‌دهد، و خلق به سوی او همه باز می‌گردند. (۲۴۵)

ای اهل ایمان، از آنچه روزی شما کردیم انفاق کنید پیش از آنکه بیاید روزی که نه کسی (برای آسایش خود) چیزی تواند خرید و نه دوستی و شفاعتی به کار آید، و کافران (آن روز دریابند که به روزگار خود) ستم بسی کرده‌اند. (۲۵۴)

مثل آنان که مالشان را در راه خدا انفاق کنند به مانند دانه‌ای است که از یک دانه هفت خوشه بروید و در هر خوشه صد دانه باشد، و خدا از این مقدار نیز بر هر که خواهد بیفزاید، چه خدا را رحمت بی‌منتهاست و (به همه چیز) خدا احاطۀ کامل دارد. (۲۶۱)

آنان که مالشان را در راه خدا انفاق کنند و در پی انفاق منّتی نگذارده و آزاری نکنند، آنها را پاداش نیکو نزد خدا خواهد بود و از هیچ پیشامدی بیمناک نباشند و هرگز (در دنیا  عقبی) اندوهناک نخواهند بود. (۲۶۲)

ای اهل ایمان، انفاق کنید از بهترین آنچه (به کسب و تجارت) اندوخته‌اید، و از آنچه برای شما از زمین می‌رویانیم، و بدها را برای انفاق معیّن نکنید، در صورتی که شما خود جنس بد را نستانید مگر آنکه از بدی آن شما خود چشم پوشی بتوانید کرد؛ و بدانید که خدا از خلق البتّه بی‌نیاز و به ذات خود ستوده صفات است. (۲۶۷)

خدا عطا کند فیض حکمت و دانش را به هر که خواهد، و هر که را به حکمت و دانش رساند درباره او مرحمت و عنایت بسیار فرموده، و این حقیقت را (که علم بهترین عطاست) جز خردمندان عالم متذکر نشوند. (۲۶۹)

اگر (به مستحقان) آشکارا انفاق صدقات کنید کاری نیکوست، لیکن اگر در پنهانی به فقیران (آبرومند) رسانید نیکوتر است و خدا (به پاداش آن) برخی از گناهان شما را محو و مستور دارد، و خداوند از (آشکارا و نهان) شماآگاه است. (۲۷۱)

( قرآن مجید )