چو نیک درنگری آن‌که می‌کند فریاد / ز دستِ خویِ بدِ خویشتن به فریاد است

تو پاک باش و مدار ای برادر از کس باک / به یاد دار که این پندم از پدر یاد است

اگر به پای بپویی وگر به سر بروی / مقسّمت ندهد روزیی که ننهاده‌ست

خدای راست بزرگی و ملکِ بی‌انباز / به دیگران که تو بینی به عاریت داده‌ست

به خاک بر مرو ای آدمی به کشّی و ناز / که خاکِ پای تو هم‌چون تو آدمی‌زاد است

( قصاید سعدی )