خمیده‌پشت از آن گشتند پیرانِ جهاندیده / که اندر خاک می‌جویند ایّامِ جوانی را

چو می‌دانی که باید رفت، ازین هشیاردل‌تر شو / نباید برد چون مستان به غفلت زندگانی را

به زر نخریده‌ای جان را، از آن قدرش نمی‌دانی / که هندو قدر نشناسد متاعِ رایگانی را

( غزلیّات نظامی )