هوایِ خانۀ خاکی چنین است / گهی زنبور و گاهی انگبین است

ز ریگش نیست ایمن هیچ جویی / مسلّم نیست از سنگش سبویی

که آشامد کدویی آب ازو سرد / کز استسقا نگردد چون کدو زرد؟

جهانا چند ازین بیداد کردن؟ / مرا غمگین و خود را شاد کردن؟

غمین داری مرا، شادت نخواهم / خرابم خواهی، آبادت نخواهم

تو آن گندم‌نُمایِ جوفروشی / که در گندم، جوِ پوسیده پوشی

چو گندم گوژ و چون جو زردم از تو / جوی ناخورده گندم، خردم از تو

( خسرو و شیرین نظامی )