در نصیحت فرزند خود

غافل منشین، نه وقتِ بازی‌ست / وقتِ هنر است و سرفرازی‌ست

دانش طلب و بزرگی آموز / تا بهْ نگرند روزت از روز

جایی که بزرگ بایدت بود / فرزندیِّ من نداردت سود

چون شیر به خود سپه‌شکن باش / فرزندِ خصالِ خویشتن باش

دولت طلبی، سبب نگه دار / با خلقِ خدا ادب نگه دار

وآن شغل طلب ز رویِ حالت / کز کرده نباشدت خجالت

گر دل دهی، ای پسر، بدین پند / از پندِ پدر شوی برومند

می‌کوش به هر ورق که خوانی / کآن دانش را تمام دانی

گفتن ز من، از تو کار بستن / بیکار نمی‌توان نشستن

با اینکه سخن به لطفِ آب است / کم گفتنِ هر سخن صواب است

آب ارچه همه زلال خیزد / از خوردنِ پر ملال خیزد

کم گوی و گزیده گوی چون دُرّ / تا ز اندکِ تو جهان شود پر

لاف از سخنِ چو دُرّ توان زد / آن خشت بوَد که پر توان زد

( لیلی و مجنون نظامی )