ای عبید این گلِ صدبرگ بر اطرافِ چمن / هیچ دانی که سحرگاه چرا میخندد؟
با وجودِ گره غنچه و آن دلتنگی / حکمتی هست، نه از بادِ هوا میخندد
چون ثباتِ فلک و کارِ جهان میبیند / به بقایِ خود و بر غفلتِ ما میخندد
( قطعات عبید زاکانی )
نوشته شده در تاريخ سه شنبه ۱۱ شهریور ۱۳۹۹ توسط رضا