تا چند غمِ زمانه خوردن؟ / تازیدن و تازیانه خوردن؟

عالَم خوش خور که عالم این است / تو در غمِ عالمی، غم این است

خوش خور که گُلِ جهان‌فروزی / چون مار مباش خاک‌روزی

نیکی کن و از بدی بیندیش / نیک آید نیک را فراپیش

بد با تو نکرد هرکه بد کرد / کآن بد به یقین به جایِ خود کرد

نیکی بکن و به چَه درانداز / کز چَه به تو روی برکند باز

هر نیک و بدی که در نوایی است / در گنبدِ عالمش صدایی است

( لیلی و مجنون نظامی )

در بیت هفتم : صدا : انعکاس صوت، پژواک – یعنی در گنبد عالم اگر نوای نیک سر دهی، نیکی به تو برمی‌گردد و همچنین برای بدی