قدرِ اهلِ هنر کسی داند / که هنر نامهها بسی خواند
آن که عیب از هنر نداند باز / زو هنرمند کی پذیرد ساز؟
همه عالم تن است و ایران دل / نیست گوینده زاین قیاس خجل
چون که ایران دلِ زمین باشد / دل ز تن بِهْ بوَد یقین باشد
در گِلِ شوره دانهافشانی / بر نیارد مگر پشیمانی
در زمینی درخت باید کِشت / کآورد میوه چو باغِ بهشت
( هفت پیکر نظامی )
نوشته شده در تاريخ جمعه ۲۵ مهر ۱۳۹۹ توسط رضا