خِرد هر کجا گنجی آرَد پدید / ز نامِ خدا سازد آن را کلید

خدایِ خردبخشِ بخردنواز / همان ناخردمند را چاره‌ساز

به حُکم آشکارا، به حکمت نهفت / ستاینده حیران از او وقتِ گفت

خدایا تویی بنده را دستگیر / بوَد بنده را از خدا ناگزیر

تویی خالقِ بوده و بودنی / ببخشای بر خاکِ بخشودنی

تو را خواهم از هر مرادی که هست / که آید به تو هر مرادی به دست

( اقبال‌نامه نظامی )