(برای فردوسی)

چه اندیشه‌ای، پاک، پویا، بلند / که بر کهکشان بال و پر گسترد

چه دانایِ رازی، پژوهنده‌ای / که در تار و پودِ جهان ره بَرَد

خرد را ستاید، چه زیبا، چه نغز / به درگاهِ آن کس که جان پرورد

ببین تا خدا را چه سان یافته‌ست / چو خواهد که در نامه نام آورد:

"به نامِ خداوندِ جان و خرد / کزین برتر اندیشه بر نگذرد"

کسی این چنین آسمانی سرود / نگفته‌ست در زیرِ چرخِ کبود

سخن‌گسترا، بر تو از جان درود / درود ای نگهدارِ ایران، درود

من آن نیک‌بختم که در هر زمان / ز گفتارِ تو نو کنم تار و پود

( فریدون مشیری )