چو آن نگارِ جفاپیشه دستِ من نگرفت / بسا که چهره‌ام از خونِ دل نگار گرفت

ز روزگار نه بس بود جورِ غصّه مرا / که چشمِ شوخِ تو هم خویِ روزگار گرفت ؟

( خواجوی کرمانی )