ای طبیبِ دلِ ریش، از سرِ بیمار مرو / خسته مگذار مرا، وز سرِ تیمار مرو

به جفا بر سرِ یارانِ وفادار میا / به وفا از پیِ خصمانِ جفاکار مرو

چند گویی که روَم روزی و ترکِ تو کنم / مکن ای یار ز من بشنو و زنهار مرو

( خواجوی کرمانی )