ز خود شدم، ز جمالِ پر از صفا، ای دل / بگفتمش که زهی خوبیِ خدا ای دل

نهایتی‌ست که خوبی از آن گذر نکند / گذشت حُسنِ تو از حد و منتها ای دل

.

( غزلیّات مولوی )