ستایش خداوند از زبان زال - شاهنامه فردوسی

چنین گفت کز داور راد و پاک / دل ما پر امّید و ترس است و باک

به بخشایش امّید و ترس از گناه / به فرمان ها ژرف کردن نگاه

ستودن مر او را چنان چون توان / شب و روز بودن به پیشش نوان

خداوند گردنده خورشید و ماه / روان را به نیکی نماینده راه

بدویست گیهان خرم به پای / همو داد و داور به هر دو سرای

بهار آرد و تیرماه و خزان / برآرد پر از میوه دار رزان

جوان داردش گاه با رنگ و بوی / گهش پیر بینی دژم کرده روی

ز فرمان و رایش کسی نگذرد / پی ِ مور بی او زمین نسپرد