ندانی که ایران نشست   منست /جهان سر به سر  زیر  دست ِ منست

هنر   نزد  ایرانیان  است و  بـــس / ندادند   شـیر    ژیان     را    بکــس

همه   یکدلانند   یـزدان   شناس / بـه   نیکـی  ندارنـد  از  بـد   هـراس

دریغ است ایـران که ویـران شــود  / کنام     پلنگان   و  شیران    شــود

 چـو ایـران نباشد  تن  من مـبـاد / در این بوم و بر زنده یک تن مباد

همـه روی  یکسر  بجـنگ  آوریــم / جــهان بر   بـداندیـش   تنـگ آوریم

همه سربسر تن به کشتن دهیم / بـه از آنکه  کشـور به دشمن دهـیم

چنین  گفت  موبد   که مرد   بنام / بـه از زنـده  دشمـن بر او  شاد  کام

اگر  کُشــت  خواهــد  تو را روزگــار / چــه  نیکــو تر  از  مـرگ  در کـــار زار

(فردوسی)