میان خلق ندیدی که چون دویدمت از پی / زهی خجالت مردم چرا به سر ندویدم ؟

شکر خوش است ولیکن حلاوتش تو ندانی / من این معامله دانم که طعم صبر چشیدم

مرا رواست که دعوی کنم به صدق ارادت / که هیچ در همه عالم به دوست برنگزیدم

( غزلیّات سعدی )