دومین روز هر ماه را در تقویم زرتشتیان بهمن می خوانند و در ماه بهمن به مناسبت تقارن نام روز با نام بهمن بنا به سنت جشن گرفته می شود و بهمنگان خوانده می شود. دریغ که آگاهی های ما از این جشن بسیار ناچیز است. گویند در این روز سپند را با شیر باید خورد به جهت زیادی حافظه و در بعضی از بلاد در این روز مهمانی کنند به طعامی که در آن جمیع حبوبات باشد. در این روز جامۀ نو بریدن و پوشیدن و ناخن چیدن و موی پیراستن .

یکی از ویژگی های جشن بهمنگان مانند جشن سده ، توده ای و تعاونی بودن برگزاری آن بوده است و هست . برای پختن آش بهمنگان هر کدام از همسایه ها دانگ خود را به خانه ای که آتش در آن پخته می شده است می داده است و به این ترتیب در آشی که فراهم می آمده است همه همسایه ها هم بخش بوده اند . به هر تقدیر این جشن در ایران کهن به وسیله مردم به صورت گروهی و با آیین های پرمشغله و جوش دهنده ای از روزگاران بسیار باستان برگزار می شده است .

وهومنه ( vohu-manah ) از دو جزء "وهو" و "منه" درست شده است. وهو به معنی به ( beh ) و منه به معنی منش، اندیشیدن، دریافتن و شناختن است. وهومنه به صورت وهومن ، وهمن و بهمن ( بهمنش ) درآمده است.

امشاسپند بهمن بر زرتشت آشکار می شود و پیامبری او را به او می رساند. بهمن همیشه پیک میان اهورامزدا و زرتشت است و هرگاه زرتشت دچار تنگنا می شود بهمن را به یاری می طلبد . در دید زرتشت اردیبهشت و بهمن نایب اهورامزدا هستند و بهمن است که راست کرداران و پرهیزگاران را به بهشت رهنمون می شود . افزون بر این بهمن نگهبان همۀ چهارپایان سودمند بر روی زمین است .

به این ترتیب جشن بهمنگان در روز دوم بهمن به خاطر امشاسپندی که پیام آور اهورامزدا برای پیامبری است ، که خود را به روشنی پناه بیچارگان و بینوایان و کارگران و کشاورزان می داند ، بسیار به جاست .

 ( برگرفته از کتاب " جشن های ایرانی " ؛ خلاصه شده توسط رضا )