اَشَه‌وهیشته ( اردیبهشت ) یعنی بهترین هنر یا بهترین اخلاق

در جهان‌بینی زرتشت تنها رهاننده انسان ، اخلاق انسانی است . تاکید زرتشت بر اخلاق و درون انسان هاست و از مراسم مذهبی و تظاهرات تشریفاتی خبری نیست و تنها پرستاری از آتش به ساده ترین شیوه ممکن انجام می‌پذیرد بنابراین زرتشتیان ، شیفتگان اخلاق انسانی و اندیشه نیک هستند نه آتش‌پرست . آنها هرگز آتش را نپرستیده‌اند بلکه از آن به نام یک عنصر مفید پرستاری کرده‌اند . در مینا می‌خوانیم : " آن مرد یا زن که از برای من ، ای اهورامزدا ، به‌جای آورد آنچه را که تو از برای جهان بهتر دانستی ، از برای پاداش درست‌کرداری وی بهشت بدو ارزانی باد و کسانی را که من به نیایش شما برگمارم با همه آنان از پل چینوَت خواهم گذشت . "

معنای واژه " اَشَه " بسیار پیچیده است و درباره آن می توان کتاب بزرگی نوشت . بطور خلاصه اشه شیوه نگه‌داری اهورامزدا از جهان است . همان گفتار ، پندار و کردار نیک است . هنر فضیلت و تقوا و قابلیت است . همان هنری است که به گمان فردوسی تنها نزد ایرانیان است . هنر اخلاق انسانی . Honour ، افتخار ، آبرو ، بزرگی . به فارسی باستان همان رتام یا آرته است Art . و اردیبهشت تبلور ذات اهورامزدا در آیین زرتشت است و در واقع صفات ثبوتیه اهورامزداست .

( برگرفته از کتاب " جشن های ایرانی " ؛ خلاصه شده توسط رضا )