ما به روی دوستان از بوستان آسوده‌ایم / گر بهار آید و گر باد خزان آسوده‌ایم

سرو بالایی که مقصود است اگر حاصل شود / سرو اگر هرگز نباشد در جهان آسوده‌ایم

گر به صحرا دیگران از بهر عشرت می‌روند / ما به خلوت با تو ای آرام جان آسوده‌ایم

هرچه در دنیا و عقبی راحت و آسایش است / گر تو با ما خوش درآیی ما از آن آسوده‌ایم

 ( غزلیّات سعدی )