در یادداشت‌های تاریخی، کتیبه‌ها و الواح به دست آمده از دوران هخامنشی، به روشنی مشاهده می‌شود که داریوش در هر مکان و زمان، از قدرت و توان خود که اهورا مزدا به وی ارزانی داشته، یاد می‌کند و کسب همه فتوحات خود را در پرتو یاری و عنایت اهورا مزدا می‌داند. در این یادداشت‌ها می‌بینیم که برخلاف عقیده مؤلفان یونانی، هیچ گاه شخص شاه، خود را به عنوان خدا معرفی نمی‌کند بلکه او انسانی است که صفات ویژه‌ای را از جانب اهورا مزدا دریافت کرده است؛ بنابراین از این نظر بالاتر و برتر از عامه مردم است. اهورا مزدا، بزرگترین وبرترین خدایان است که آسمان و زمین و مردمان روی زمین را آفریده، اوست که به مردمانی که در زمین زندگی می‌کنند، آرامش، رفاه، سلامتی و خوشبختی عطا کرده و اوست که داریوش را به عنوان پادشاه این سرزمین آفریده است.

داریوش در یک کتیبه پرسپولیس می‌گوید: " باشد که اهورا مزدا و تمام خدایان مرا یاری کنند و این سرزمین و مردمان آن را از شر دشمن و خشکسالی و دروغ مصون بدارند، به گونه‌ای که هیچ یک بر این سرزمین کارگر نشوند. باشد که اهورا مزدا و تمام خدایان این احسان را به من ارزانی دارند. " هرودوت به این نکته تأکید می‌کند که بر اساس آیین پارسی، یک فرد پارسی هیچ گاه نمی‌تواند نیکی و خوشبختی را تنها برای خود بخواهد؛ بنابراین پادشاه نیز برای خوشبختی و بهروزی همه مردم سرزمین خود دعا می‌کند.

( برگرفته از کتاب " از کوروش تا اسکندر " )