یکی را شنیدم از پیران مربی که مریدی را همی گفت: ای پسر، چندان که تعلّق خاطر آدمیزاد به روزی است اگر به روزی‌ده بودی، به مقام از ملائکه درگذشتی.

فراموشت نکرد ایزد در آن حال / که بودی نطفۀ مدفونِ مدهوش

روانت داد و طبع و عقل و ادراک / جمال و نطق و رای و فکرت و هوش

ده انگشتت مرتّب کرد بر کف / دو بازویت مرکّب ساخت بر دوش

کنون پنداری ای ناچیز همت / که خواهی کردنت روزی فراموش ؟

( گلستان سعدی )