ای که بر مَه کَشی از عنبرِ سارا چوگان / مضطرب‌حال مگردان منِ سرگردان را

هر که را خواب‌گهِ آخِر مشتی خاک است / گو چه حاجت که به افلاک کَشد ایوان را

حافظا، مَی خور و رندی کن و خوش باش، ولی / دامِ تزویر مکن چون دگران قرآن را

( غزلیّات حافظ )