آن تُرکِ پری‌چهره که دوش از برِ ما رفت / آیا چه خطا دید که از راهِ خطا رفت ؟

تا رفت مرا از نظر آن چشمِ جهان‌بین / کس واقفِ ما نیست که از دیده چه‌ها رفت

دور از رخِ تو، دَم‌به‌دَم از گوشۀ چشمم / سیلابِ سرشک آمد و طوفانِ بلا رفت

اِحرام چه بندیم ؟ چو آن قبله نه اینجاست / در سعی چه کوشیم ؟ چو از مروه صفا رفت

دِی گفت طبیب از سرِ حسرت چو مرا دید / هیهات که رنجِ تو ز قانونِ شفا رفت

ای دوست، به پرسیدنِ حافظ قدمی نِه / زآن پیش که گویند که از دارِ فنا رفت

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : راه خطا ایهام دارد : 1) راه اشتباه و نادرست 2) راه سرزمین خطا در ترکستان

در بیت دوم : چشم جهان بین استعاره از معشوق است که همچون چشم عزیز است - از دیده چه ها رفت : ایهام دارد : 1) اشکی که از دیده ریخته شده باشد 2) معشوق و عزیزی که از مقابل چشم دور شده باشد

در بیت سوم : دور از رخ تو : ایهام دارد : 1) دور از جان تو 2) در اثر دوری از رخ زیبای تو

در بیت چهارم : احرام بستن ایهام دارد : 1)پوشیدن جامۀ احرام برای حج 2) قصد کردن - قبله ایهام دارد : 1) محلی که در نماز خواندن بدآن روی کنند 2) استعاره از معشوق و کوی او - صفا استعاره از معشوق است

در بیت پنجم : قانون شفا ایهام دارد : 1) روش و قاعده ای که مربوط به شفای بیماران است 2) نام دو کتاب از ابن سینا