درختِ دوستی بنشان، که کامِ دل به بار آرد / نهالِ دشمنی برکَن، که رنجِ بی‌شمار آرد

شبِ صحبت غنیمت دان، که بعد از روزگارِ ما / بسی گَردش کند گردون، بسی لیل و نهار آرد

بهارِ عمر خواه ای دل، وگرنه این چمن هر سال / چو نسرین صد گُل آرد بار و، چون بلبل هزار آرد

( غزلیّات حافظ )