هر آن که جانبِ اهلِ خدا نگه‌دارد / خداش در همه حال از بلا نگه‌دارد

دلا، معاش چنان کن، که گر بلغزد پای / فرشته‌ات به دو دستِ دعا نگه‌دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه‌دار، چه گفت ؟ / ز دستِ بنده چه خیزد، خدا نگه‌دارد

( غزلیّات حافظ )

در بیت اول : خداش : خدا او را

در بیت دوم : لغزیدن پای کنایه از گناه و خطا سر زدن - فرشته ات : فرشته تو را