کِرا سیم و زر ماند و گنج و مال / پس از وی به چندی شود پایمال

وز آن کس که خیری بماند روان / دمادم رسد رحمتش بر روان

بزرگی کز او نام نیکو نماند / توان گفت با اهل دل کو نماند

الا تا درخت کَرَم پروری / گر امیدواری کز او برخوری

کَرَم کن که فردا که دیوان نهند / منازل به مقدار احسان دهند

یکی را که سعی قدم پیش‌تر / به درگاه حق، منزلت بیشتر

یکی باز پس خاین و شرمسار / بترسد همی مرد ناکرده کار

بِهِل تا به دندان گَزَد پشت دست / تنوری چنین گرم و نانی نبست

( بوستان سعدی )