این شرحِ بی‌نهایت کز زلفِ یار گفتند / حرفی است از هزاران کَاندر عبارت آمد

عیبم بپوش زنهار، ای خرقۀ مَی‌آلود / کآن پاکِ پاک‌دامن بهرِ زیارت آمد

از چشمِ شوخش ای دل، ایمانِ خود نگه‎دار / کآن جادوی کمانکش، بر عزمِ غارت آمد

( غزلیّات حافظ )

در بیت دوم : خواجه با طنز از خرقۀ آلوده به می می‌خواهد تا عیب او را بپوشاند، اما او می‌داند که خرقۀ می‌آلود، نه تنها عیب را پنهان نمی‌سازد، بلکه آن را بیشتر آشکار می‌کند