ای پستۀ تو خنده زده بر حدیثِ قند / مشتاقم، از برایِ خدا یک شکر بخند

طوبی ز قامتِ تو نیارد که دَم زند / زاین قصّه بگذرم که سخن می‌شود بلند

( غزلیّات حافظ )

در بیت دوم : طوبی : نام درختی است در بهشت که شاخ و برگ آن تمام باغ عدن را می‌پوشاند. اصل آن در سرای رسول (ص) و یا علی‌بن‌ابی‌طالب (ع) است و در سرای هر مومنی شاخی از آن باشد و میوه‌های گوناگون و خوش‌بو از آن حاصل آید و چون بهشتیان میوۀ آن درخت آرزو کنند، شاخه سر فرود آرد تا میوه باز کنند. می تواند درخت همه‌تخم که مطابق روایات کهن ( یشت‌ها 1/573 ) جایگاه سیمرغ دانسته شده و در دریای فرافکرت است و بذر همۀ نهال‌ها در اوست، باشد.