دوش در حلقۀ ما قصۀ گیسویِ تو بود / تا دلِ شب، سخن از سلسلۀ مویِ تو بود

دل که از ناوکِ مژگانِ تو در خون می‌گشت / باز مشتاقِ کمان‌خانۀ ابرویِ تو بود

عالَم از شور و شرِ عشق خبر هیچ نداشت / فتنه‌انگیزِ جهان، غمزۀ جادویِ تو بود

منِ سرگشته هم از اهلِ سلامت بودم / دامِ راهم شکنِ طُرّۀ هندویِ تو بود

به وفایِ تو که بر تربتِ حافظ بگُذر / کز جهان می‌شد و در آرزویِ رویِ تو بود

( غزلیّات حافظ )

در بیت دوم : کمان‌خانه : گوشۀ کمان، مجازاً خود کمان